Protokół próby szczelności instalacji CO

Protokół próby szczelności instalacji CO to dokument łączący wymagania formalne, parametry techniczne i operacyjne oraz decyzje wykonawcze; od jego zawartości zależy poprawność odbioru robót, bezpieczeństwo eksploatacji i możliwość późniejszych roszczeń gwarancyjnych. Dwa do trzech głównych dylematów, które przewijają się przez każdy projekt, to wybór metody badania (hydrostatyczna kontra pneumatyczna) z uwzględnieniem ryzyka i czułości testu, określenie kryteriów akceptacji (spadek ciśnienia w barach lub procentowy ubytek objętości) oraz wyważenie zakresu dokumentacji wobec kosztu i czasu potrzebnego na kompletowanie dowodów. W tekście znajdziesz konkretne, typowe wartości ciśnienia i czasu, orientacyjne koszty sprzętu i robocizny oraz praktyczny wzór pól protokołu i procedurę krok po kroku, która pozwala przygotować protokół nadający się do odbioru i archiwizacji.

• Wymagania prawne protokołu próby szczelności CO
• Zakres prac i przygotowanie do próby szczelności CO
• Metody pomiaru i kryteria szczelności CO
• Procedura wykonania próby szczelności CO
• Interpretacja wyników protokołu próby szczelności CO
• Dokumentacja i archiwizacja protokołu CO
• Częstotliwość i obowiązki po przeprowadzeniu próby CO
• Protokół próby szczelności instalacji CO

Poniżej przedstawiam skompilowane wartości techniczne i kosztowe, które ułatwią sporządzenie wzoru protokołu dla różnych scenariuszy instalacyjnych; zestawienie obejmuje przykłady dla instalacji małej, średniej i dużej oraz wskazuje, jakie pola dokumentu są niezbędne do formalnego odbioru. Dane opierają się na zestawieniu ofert sprzętu, miernikach rynkowych oraz typowych parametrach objętości instalacji i czasów napełniania, dlatego stanowią punkt wyjścia do dostosowania do konkretnego projektu i dokumentacji projektowej. Tabela zawiera parametry prób, czasy, orientacyjne ceny oraz przykładowe pola protokołu, które można skopiować i uzupełnić dla własnej dokumentacji.

Analiza tabeli pokazuje, że dla instalacji średniej wielkości, liczącej około 10 grzejników i ok. 120 litrów objętości, rozsądne założenia to napełnienie w 6–12 minut przy pompie 10–12 l/min, stabilizacja 10–15 minut i obserwacja 30–60 minut; taka procedura daje zwykle 2–4 roboczogodziny pracy dwuosobowej ekipy i koszt rzędu 450–1 100 zł, zależnie od konieczności napraw i dodatkowej dokumentacji. Do kosztu należy doliczyć wynajem pompy (orientacyjnie 150–350 zł/dzień), użycie lub zakup manometru cyfrowego (300–900 zł) oraz niewielkie materiały eksploatacyjne i uszczelnienia (50–250 zł), co łącznie wpływa na końcową cenę usługi. Poniższe rozdziały rozwijają wymagania prawne, przygotowanie, metody pomiaru, procedurę, interpretację wyników, zasady dokumentacji i obowiązki po wykonaniu próby — dostarczając wzoru protokołu i praktycznych wskazówek do natychmiastowego użycia.

Wymagania prawne protokołu próby szczelności CO

Protokół próby szczelności instalacji CO pełni rolę oficjalnego dowodu wykonania testu i powinien zawierać wyczerpujące dane identyfikacyjne obiektu, datę i miejsce wykonania oraz odniesienia do dokumentacji projektowej; w praktyce dokument ten stanowi podstawę do formalnego odbioru instalacji i powinien trafiać do archiwum inwestora. Konieczne elementy to: numer protokołu, nazwa i identyfikator obiektu, dane wykonawcy i osoby odpowiedzialnej technicznie (wraz z uprawnieniami), wykaz użytego sprzętu z numerami kalibracji, procedura testu, parametry (ciśnienia, czasy) i jednoznaczny zapis wyniku pomiaru z podpisem. Brak któregokolwiek z tych elementów może spowodować wezwanie do ponownego wykonania próby lub uwagi przy odbiorze, dlatego kompletność i czytelność zapisu ma istotne konsekwencje formalne dla inwestora i wykonawcy.

Zobacz także: Protokół próby szczelności instalacji gazowej – wzór

Uprawnienia do wykonania i podpisania protokołu zależą od zapisów projektowych i umowy, zwykle osoba znajdująca się po stronie wykonawcy ma kompetencje techniczne będące podstawą do wystawienia dokumentu, a inspektor nadzoru może wymagać swojej akceptacji lub dodatkowego podpisu; w protokole warto więc jasno wskazać role i zakres odpowiedzialności. Dokument powinien zawierać potwierdzenie kalibracji użytych urządzeń — datę i numer certyfikatu — zwykle ważne 12 miesięcy, co zwiększa wiarygodność wyników w oczach kontrolujących i ubezpieczycieli. Rzetelność formalna protokołu redukuje ryzyko sporów i przyspiesza procedury odbiorowe, bo czytelny dokument ułatwia ocenę zgodności wykonania z projektem oraz identyfikację ewentualnych napraw.

Przy archiwizacji protokołów zwykle stosuje się przechowywanie papierowego egzemplarza w dokumentacji powykonawczej oraz kopii elektronicznej w repozytorium inwestora; przyjęte okresy przechowywania oscylują najczęściej między 5 a 10 lat, choć dłuższe terminy mogą wynikać z umów gwarancyjnych lub specyfiki inwestycji. W razie zgłoszenia szkody ubezpieczyciel będzie oczekiwał kompletnej dokumentacji, więc dołączenie zdjęć, certyfikatów materiałów i kart kalibracji zwiększa szanse na uznanie roszczenia. W projektach komercyjnych wzory protokołów często trafiają do dokumentacji przetargowej, co porządkuje kryteria ocen ofert i upraszcza późniejsze kontrole jakości wykonania.

Zakres prac i przygotowanie do próby szczelności CO

Zakres próby musi być zdefiniowany przed jej rozpoczęciem: czy test obejmuje tylko obieg grzewczy jednego pionu, cały układ mieszkania, czy instalację całego budynku; na tej podstawie dobiera się ciśnienie próbne, czas obserwacji i sposób oznaczania punktów pomiarowych. Przy oszacowaniu materiałów i czasu kluczowe parametry to liczba i typ grzejników, długość przewodów oraz średnice rur — przykładowo rura o średnicy wewnętrznej ~25 mm (DN25) ma objętość około 0,49 l/m, co pozwala szybko policzyć orientacyjną objętość instalacji i czas napełniania. Do przygotowania potrzeba odpowiedniej pompy próbnej (wydajność 10–30 l/min), manometru cyfrowego o zakresie 0–6 bar, zestawu adapterów i uszczelek oraz dwóch osób, które zwykle przygotowują instalację przez 45–90 minut w instalacjach mieszkalnych, zabezpieczając pomieszczenia przed zalaniem.

Zobacz także: Protokół Próby Szczelności Instalacji CO: Wzór i Wytyczne

Proces przygotowania obejmuje kilka obowiązkowych czynności: odłączenie lub zabezpieczenie kotła i elementów elektrycznych, zamknięcie zaworów odcinających prowadzących do urządzeń wrażliwych, odcięcie lub zabezpieczenie naczynia przeponowego oraz przygotowanie miejsc na odprowadzenie wody testowej. Wynik testu może być zaburzony przez powietrze w układzie, dlatego odpowietrzenie oraz ewentualne płukanie przed testem znacząco poprawiają wiarygodność pomiaru – trzeba liczyć czas na pełne odpowietrzenie, który dla średniej instalacji to dodatkowe 10–20 minut. Przygotowanie obejmuje też kontrolę zaworów bezpieczeństwa i termostatów oraz zabezpieczenie sąsiednich pomieszczeń, co redukuje ryzyko szkód i skraca czas interwencji w razie wykrycia nieszczelności.

Praktyczna lista kontrolna przed przystąpieniem do próby powinna obejmować podstawowe pomiary i czynności porządkujące, które eliminują typowe błędy proceduralne i przyspieszają test; poniżej propozycja kroków, którą warto odznaczyć przed przyjazdem sprzętu. Wykonanie tych punktów upraszcza wykonanie właściwego protokołu i minimalizuje ryzyko konieczności powtarzania prac, co wpływa bezpośrednio na koszty. Poniższa lista jest zwięzłym przewodnikiem przygotowawczym, który można wykorzystać jako checklistę przy zlecaniu próby.

• Spis elementów objętych próbą i identyfikacja punktów pomiarowych.
• Pomiar i zapis orientacyjnej objętości instalacji (litry).
• Wyłączenie kotła i odłączenie urządzeń elektrycznych.
• Zamknięcie zaworów odcinających oraz odseparowanie naczynia przeponowego.
• Płukanie i odpowietrzenie układu (jeśli wymagane).
• Przygotowanie pompy próbnej, manometru i zestawu adapterów.
• Przygotowanie sprzętu do odprowadzenia wody oraz osłon zabezpieczających.
• Sprawdzenie dat kalibracji użytych przyrządów.
• Wykonanie zdjęć „przed” jako załącznik do protokołu.

Metody pomiaru i kryteria szczelności CO

Do weryfikacji szczelności najczęściej wykorzystuje się próbę hydrostatyczną (woda) oraz pneumatyczną (powietrze), a wybór zależy od bezpieczeństwa, dostępności i rodzaju instalacji; hydrostatyka jest bezpieczniejsza i prostsza w interpretacji, pneumatyka bywa stosowana tam, gdzie stosowanie wody jest niemożliwe, ale wymaga dodatkowych zabezpieczeń. Kryteria akceptacji zwykle definiuje projekt, jednak jako punkty odniesienia można przyjąć: spadek ciśnienia ≤0,05–0,1 bar w ciągu 30–60 minut dla prób hydrostatycznych lub równoważny procentowy ubytek objętości, np. <1,5% w ciągu 24 godzin, przy czym wartości te należy zawsze potwierdzić w dokumentacji projektowej. W protokole warto zapisać wybraną metodę pomiaru, użyty sprzęt, zakres pomiarowy i dokładność przyrządów, bo bez tych informacji wynik jest trudny do ocenienia przez osoby trzecie.

Zobacz także: Protokół próby szczelności hydrantowej: Wzór 2025

Przyrządy pomiarowe definiują precyzję odczytu: cyfrowe czujniki i manometry o klasie dokładności 0,25–1,0% pełnej skali oraz rozdzielczości 0,01–0,02 bar umożliwiają rzetelną rejestrację zmian, podczas gdy proste manometry mechaniczne mają zwykle niższą rozdzielczość i większy błąd pomiaru. Do protokołu warto dołączyć karty kalibracji urządzeń (zwykle ważne 12 miesięcy) oraz rejestry pomiarów z odczytami co 1–5 minut w trakcie obserwacji, co pozwala na analizę trendów i wykrycie powolnego przecieku. Wybór urządzenia powinien uwzględniać zakres ciśnienia testu — manometr maksymalny do 6 bar jest powszechnym wyborem dla instalacji grzewczych — oraz konieczność posiadania dowodu kalibracji przy odbiorach formalnych.

Metodologia pomiaru wpływa także na interpretację wyników: test hydrostatyczny daje bezpieczne warunki i łatwą interpretację spadku ciśnienia, test pneumatyczny bywa bardziej czuły w wykrywaniu mikronieszczelności, ale ze względu na ściśliwość gazu odczyt wymaga szczególnej uwagi i dodatkowych współczynników korekcyjnych; z tego względu testy pneumatyczne stosuje się ograniczenie i zawsze z dodatkowymi zaworami bezpieczeństwa. Dodatkowe techniki wykrywania nieszczelności, jak testy detektorem ultradźwiękowym, próby z lekkimi detergentami przy połączeniach gwintowanych czy użycie kamer termowizyjnych w trakcie pracy instalacji, są pomocne przy lokalizacji miejsca przecieku po wstępnym wykryciu spadku ciśnienia. Przy wyborze metody należy wpisać do protokołu jej uzasadnienie oraz wszelkie warunki ograniczające jej stosowanie, żeby wynik był jednoznacznie interpretowalny przez inspektora i inwestora.

Zobacz także: Protokół próby szczelności instalacji wodnej – wzór

Procedura wykonania próby szczelności CO

Procedura powinna być opisana krok po kroku i zawierać konkretne wartości odniesienia: przygotowanie zakresu testu, montaż aparatury pomiarowej, powolne napełnienie układu, odpowietrzenie, osiągnięcie ciśnienia próbnego, stabilizacja przez 10–20 minut, obserwacja 30–60 minut (lub dłużej) i zapis wyników; każde z tych działań musi znaleźć swoje pole w protokole. Aby ułatwić wykonanie i dokumentację, poniżej zamieszczam praktyczną listę czynności, którą można zastosować jako szablon podczas realizacji testu i przy transkrypcji do dokumentu. Zadbaj o rejestrację numerów seryjnych manometrów i pomp, parametry środowiskowe (temperatura), a także o zdjęcia punktów, bo to ułatwia późniejsze odniesienie i wyjaśnienia.

• Weryfikacja dokumentacji projektowej i zakresu próby oraz oznaczenie punktów pomiarowych.
• Odłączenie źródeł zasilania, odseparowanie kotła i urządzeń wrażliwych.
• Przygotowanie narzędzi: pompa próbna, manometr cyfrowy, adaptery, pojemniki do odprowadzenia wody.
• Płukanie i odpowietrzenie układu (jeśli wymagane) oraz zamknięcie zaworów odcinających.
• Powolne napełnienie instalacji, odpowietrzenie wszystkich odpowietrzników i osiągnięcie stanu statycznego.
• Podniesienie ciśnienia do wartości próbnej, stabilizacja 10–20 minut i zapis odczytu początkowego.
• Okres obserwacji z zapisem odczytów co 1–5 minut przez założony czas.
• Analiza spadku ciśnienia, lokalizacja ewentualnych nieszczelności i wykonanie wpisu w protokole.
• Wykonanie napraw, powtórny test i sporządzenie ostatecznego protokołu z retestem.

Przy podłączaniu pompy próbnej i manometru ważne jest stosowanie szczelnych adapterów i zaworów odcinających, które umożliwią powolne wyrównywanie ciśnienia i precyzyjne odczyty; dla pomiarów zalecane są manometry cyfrowe o rozdzielczości 0,01 bar i zakresie do 6 bar, co daje dobry kompromis między zakresem a dokładnością. Jeżeli test jest pneumatyczny, należy stosować dodatkowe zawory bezpieczeństwa i ograniczniki oraz utrzymywać odległość personelu od narażonych stref; dla testów wodnych przygotować płachty i pojemniki zabezpieczające miejsca potencjalnych przecieków, szczególnie jeżeli prace odbywają się w zamieszkanych pomieszczeniach. Dokumentować każdy etap: czas napełnienia, moment stabilizacji, odczyty początkowe i końcowe, nazwę urządzenia i jego numer kalibracji — te informacje decydują o przydatności protokołu podczas odbioru.

Przykładowy układ pól protokołu, który można bezpośrednio wykorzystać jako wzór: Numer protokołu; Nazwa obiektu; Data i godzina; Osoba wykonująca (uprawnienia); Osoba nadzorująca (jeśli dotyczy); Nr projektu; Rodzaj próby (hydro/pneumatyczna); Sprzęt (typ, nr kalibracji); Ciśnienie robocze; Ciśnienie próbne; Czas stabilizacji; Czas obserwacji; Odczyty manometru początkowe i końcowe; Obliczony spadek ciśnienia (bar i % objętości); Wynik (zgodny/niezgodny); Uwagi i opis napraw; Data retestu; Podpisy i pieczęć. Taki spis pól skraca czas przygotowania dokumentu i ułatwia jego późniejszą archiwizację oraz odwoływanie się do konkretnych pomiarów.

Zobacz także: Protokół próby szczelności klimatyzacji: wzór PDF

Interpretacja wyników protokołu próby szczelności CO

Interpretacja wyników opiera się na porównaniu zmierzonego spadku ciśnienia z przyjętymi kryteriami akceptacji; przykładowo dla prób hydrostatycznych można przyjąć akceptowalny spadek ≤0,05–0,1 bar w ciągu 30–60 minut, a dla większych instalacji kryteria mogą być sformalizowane jako procentowa utrata objętości w określonym czasie. Jeśli wynik mieści się w granicach tolerancji, protokół powinien zostać oznaczony jako zgodny i dołączyć informację o warunkach testu; jeśli spadek przekracza progi, należy zapisać stopień nieszczelności, opis jej lokalizacji i zaplanować naprawę oraz retest — cały ten łańcuch czynności musi znaleźć się w dokumencie. W protokole warto opisać rodzaj nieszczelności (np. uszkodzona uszczelka, nieszczelne połączenie gwintowane, korozja), gdyż to ułatwia ocenę przyczyn i kalkulację kosztów naprawy.

Dla operacyjnej klasyfikacji pomocne jest wprowadzenie poziomów wyników: poziom A — spełnia (spadek ≤0,03 bar/30 min), poziom B — do poprawki (0,03–0,10 bar/30–60 min, wymaga lokalnej naprawy i retestu), poziom C — niespełnia (>0,10 bar lub widoczna duża nieszczelność, wymaga pilnej interwencji). Orientacyjne koszty usunięcia nieszczelności zależą od rodzaju usterki: uszczelnienie połączenia gwintowanego 50–250 zł, wymiana odcinka rury DN20–DN25 300–1 200 zł, natomiast prace obejmujące demontaż elementów budowlanych mogą kosztować kilka tysięcy złotych. Zawierając takie oszacowania w protokole, inwestor i wykonawca mają jasne podstawy do decyzji o priorytetach napraw i negocjacji rozliczeń.

Po wykonaniu napraw obowiązkowy jest retest, który zwykle jest krótszy od pierwszego testu i obejmuje powtórne napełnienie, odpowietrzenie i utrzymanie ciśnienia próbnego przez kontrolny czas 30–60 minut; cała procedura retestu zajmuje najczęściej 1–2 roboczogodziny. Opłata za retest jest często obniżona względem pełnej próby i orientacyjnie wynosi 150–500 zł, zależnie od zakresu napraw i konieczności ponownego wynajmu sprzętu, a w protokole należy odnotować opis napraw, użyte części i nowy wynik testu. W dokumentacji retestu trzeba zamieścić odniesienie do pierwotnego protokołu (numer i data), opis interwencji i podpis osoby wykonującej, co tworzy spójny łańcuch dowodowy przy późniejszych roszczeniach lub kontrolach.

Dokumentacja i archiwizacja protokołu CO

Dokumentacja protokołu powinna być kompletna i czytelna: poza samym protokołem w formacie PDF warto dołączyć zdjęcia punktów pomiarowych (3–8 fotografii), karty kalibracji użytych urządzeń oraz dokumentację materiałową zastosowanych elementów instalacji (karty techniczne zaworów, rur, uszczelek). Plik protokołu z załącznikami ma zwykle rozmiar od kilkuset kilobajtów do kilku megabajtów w zależności od ilości zdjęć; skanowanie i przygotowanie dokumentów do archiwizacji może kosztować dodatkowo 20–80 zł, co warto uwzględnić w kosztorysie procedury. Niezbędne jest również dołączenie numerów seryjnych zastosowanego sprzętu i dat ważności kalibracji, bo bez tych informacji pomiary mogą zostać zakwestionowane przez inspektora lub ubezpieczyciela.

Rekomendowany sposób przechowywania to papierowy egzemplarz w aktach powykonawczych oraz kopia elektroniczna zorganizowana w repozytorium inwestora lub zarządcy, z nazwą pliku według prostego schematu, na przykład PROT_CO_RRMMDD_OBIEKTID, co ułatwia wyszukiwanie i powiązanie dokumentu z innymi aktami budowlanymi. Pliki powiązane z wykonaniem i kalibracją sensorów powinny być dostępne przez okres co najmniej 5 lat, a tam gdzie umowy gwarancyjne tego wymagają, okres ten można wydłużyć; dobrze jest stosować wersjonowanie plików, by zachować historię zmian i retestów. Do archiwum dołączać metadane (autor, data, zakres testu, skrót wyników), co znacznie przyspiesza audyt i dostępność dokumentów w sytuacjach awaryjnych.

Obowiązek przechowywania dokumentów zwykle spoczywa na inwestorze lub zarządcy obiektu, którzy powinni także zapewnić procedurę udostępniania protokołów dla serwisu, ubezpieczyciela i organów nadzoru; szybki dostęp do pełnego zestawu dokumentów przyspiesza reakcje serwisowe i ewentualne rozliczenia gwarancyjne. Koszt sporządzenia duplikatów (wydruk, skan) jest niewielki — orientacyjnie 0,50–2,50 zł za stronę — a elektroniczne zestawienia można przygotować z repozytorium bez większych kosztów, co ułatwia sprawne przedstawienie dokumentów na żądanie. Warto zdefiniować minimalny zestaw udostępnianych plików (protokół PDF, zdjęcia, karty kalibracji, raport napraw), aby procedura udostępniania była szybka i jednoznaczna.

Częstotliwość i obowiązki po przeprowadzeniu próby CO

Protokół próby szczelności jest obowiązkowy przy odbiorze nowo zainstalowanej instalacji oraz po znaczących naprawach lub przebudowach, a podstawowe kontrole eksploatacyjne — pomiary ciśnienia i odpowietrzenie — powinny być wykonywane sezonowo, najlepiej przed uruchomieniem sezonu grzewczego; częstotliwość pełnych testów formalnych określa dokumentacja techniczna i umowa serwisowa. W obiektach wielorodzinnych i komercyjnych zaleca się miesięczne kontrole ciśnienia prowadzone przez zarządcę oraz coroczne przeglądy techniczne wykonywane przez serwis, łącznie z oceną naczynia przeponowego i armatury, co ogranicza ryzyko awarii i kosztownych napraw. Pełne formalne testy szczelności zwykle wykonuje się po istotnych zmianach w instalacji lub w cyklu określonym w umowie — od 1 do kilku lat — zależnie od wieku instalacji i wymagań gwarancyjnych.

Po zakończeniu próby obowiązki rozdzielają się między stronami: wykonawca sporządza i przekazuje protokół inwestorowi, inwestor lub jego zarządca archiwizuje dokument i planuje działania przeglądowe, a wykonawca odpowiada za usunięcie usterek wskazanych w protokole w ustalonym terminie; warunki terminów i kosztów powinny być ujęte w umowie. Orientacyjne stawki usług: kontrola sezonowa i drobne ustawienia 150–400 zł, pełna próba szczelności z dokumentacją 350–1 200 zł, retesty po naprawach 150–500 zł, przy czym ostateczna cena zależy od zakresu i lokalnych stawek robocizny oraz konieczności wynajmu specjalistycznego sprzętu. W umowie warto zapisać terminy realizacji napraw i retestów, na przykład 7–14 dni dla drobnych prac i do 30 dni dla prac wymagających zamówienia części, co zmniejsza ryzyko spornych sytuacji.

Scenariusz typowy: zarządca zgłasza spadek ciśnienia, serwis potwierdza przyjazd w ciągu 24–48 godzin, diagnoza wskazuje nieszczelne połączenie gwintowane, wykonuje się prowizoryczne uszczelnienie lub plan naprawy na 3–7 dni roboczych, po czym przeprowadza retest i zamyka sprawę protokołem naprawy oraz aktualnym wynikiem testu. Szybkie i uporządkowane działania minimalizują szkody i koszty oraz zapewniają jasność odpowiedzialności, co jest istotne przy roszczeniach gwarancyjnych lub ubezpieczeniowych. Dlatego ustalenie klarownych procedur, harmonogramów przeglądów i zapisanie ich w dokumentach umownych to praktyczne narzędzia zarządzania ryzykiem eksploatacyjnym instalacji.

Protokół próby szczelności instalacji CO

• Co to jest protokół próby szczelności instalacji CO i kiedy się go stosuje?

  Protokół próby szczelności CO dokumentuje wyniki testu szczelności instalacji centralnego ogrzewania. Stosuje się go po wykonaniu instalacji lub jej modernizacji, przed uruchomieniem, by potwierdzić brak wycieków i właściwe ciśnienie w układzie.

• Jakie warunki należy spełnić przed przystąpieniem do próby szczelności CO?

  Przed testem należy: uzyskać zgodę organu nadzoru/instalatorki, zapewnić stabilne źródło zasilania, wypełnić układ wodą z odpowiadającym ciśnieniem roboczym, izolować odbiorniki i zamknąć zawory, a także wyłączyć urządzenia mogące wpływać na odczyty.

• Jakie narzędzia i metody są używane do próby szczelności instalacji CO?

  Najczęściej stosuje się tester ciśnienia, manometr z kalibracją oraz zestaw do zdalnych odczytów. Metodą powszechną jest próba ciśnieniowa nominalnym ciśnieniem roboczym na określony czas, a następnie odczyt wartości i porównanie z normą.

• Jak interpretować wyniki próby szczelności i co zrobić w przypadku wycieku?

  Wynik musi mieścić się w dopuszczalnych granicach wskazanych normą. Wykrycie wycieku wymaga naprawy oraz ponownej próby szczelności po usunięciu źródła wycieku, aż do uzyskania prawidłowego wyniku.