Woda Destylowana do CO: Zalety i Jak Napełnić System 2025

W domowych przestrzeniach, gdzie tętni ciepło domowego ogniska, ukryty jest klucz do komfortu w postaci solidnej instalacji centralnego ogrzewania. Jej właściwe napełnianie wodą destylowaną to fundament dbający o trwałość i stabilność całego układu, minimalizujący korozję, osady i różnice ciśnień, które mogłyby obniżać efektywność pracy. Wybór medium grzewczego nie jest kaprysem, lecz przemyślaną decyzją, która ma bezpośrednie przełożenie na koszty eksploatacyjne, bezpieczeństwo oraz bezawaryjność systemu przez długie lata. Innymi słowy, starannie dobrany charakter medium i jego właściwe napełnienie stanowią inwestycję w długowieczność, a także w optymalną wydajność całej instalacji, która na co dzień odpowiada za komfort mieszkaniowy bez nieplanowanych przerw.

• Dlaczego jakość wody w instalacji CO ma znaczenie?
• Zalety stosowania wody demineralizowanej w porównaniu do wody z kranu
• Jak napełnić instalację CO odpowiednią wodą?

Zadziwiające, jak niewielka dbałość o detale może przynieść długofalowe korzyści. Przyjrzyjmy się zjawisku, które w technice grzewczej jest równie groźne, co cholesterol w ludzkich tętnicach – mineralne osady i korozja. Standardowa woda z kranu, choć idealna do picia czy kąpieli, w zamkniętym obiegu grzewczym staje się powoli, ale nieubłaganie, sabotażystą.

Nasza analiza różnych systemów wykazała, że typ medium grzewczego ma bezpośredni wpływ na kluczowe parametry. Dane, choć uproszczone, ilustrują różnice w typowych warunkach eksploatacyjnych w regionach o twardej wodzie.

Przedstawione liczby rzucają światło na fundamentalną różnicę. System oparty na zwykłej wodzie z kranu to tykająca bomba mineralno-korozyjna, która stopniowo obniża wydajność i żywotność komponentów, generując przy tym niespodziewane i często wysokie koszty serwisowe. Każdy milimetr osadu to realna strata energii, którą płacimy w rachunkach za ogrzewanie.

Zobacz także: Instalacje wod-kan cennik 2025 - ceny mb i m²

Kontrastując, systemy, gdzie dbałość o jakość wody została potraktowana poważnie od samego początku, wykazują nie tylko lepszą efektywność cieplną, ale przede wszystkim niezawodność, co jest nieocenione w chłodniejsze miesiące. To właśnie zrozumienie tych mechanizmów napędza poszukiwanie lepszych rozwiązań, takich jak woda demineralizowana, o czym porozmawiamy szerzej w kolejnych sekcjach naszego opracowania.

Dlaczego jakość wody w instalacji CO ma znaczenie?

Wbrew pozorom, woda krążąca w zamkniętym obiegu centralnego ogrzewania nie jest jedynie "nośnikiem ciepła". Jest aktywnym uczestnikiem procesów fizycznych i chemicznych, które mogą zarówno wspierać efektywną pracę systemu, jak i metodycznie go niszczyć. Klucz do zrozumienia problemu leży w tym, co woda zawiera – a czego powinna być pozbawiona w idealnym świecie grzewczym.

Standardowa woda z kranu to koktajl minerałów, soli i gazów rozpuszczonych w różnym stężeniu, zależnie od regionu. Z punktu widzenia ogrzewania, dwaj główni winowajcy to jony wapnia (Ca²⁺) i magnezu (Mg²⁺), odpowiedzialne za twardość wody. Gdy taka woda jest podgrzewana, zwłaszcza w wysokotemperaturowych częściach systemu, jak kocioł czy wymiennik ciepła, związki te wytrącają się w postaci trudnego do usunięcia osadu – kamienia kotłowego.

Zobacz także: Instalacje Zewnętrzne: Pozwolenie czy Zgłoszenie?

Wyobraźmy sobie rurę czy płytowy wymiennik ciepła, których wewnętrzne powierzchnie powoli, lecz systematycznie, pokrywają się warstwą nalotu. Nawet cienka warstwa kamienia, o grubości zaledwie 1 milimetra, może zmniejszyć efektywność wymiany ciepła o około 10-15%. To prosta fizyka – kamień jest świetnym izolatorem. Kocioł musi pracować dłużej i mocniej, aby osiągnąć pożądaną temperaturę wody, co prowadzi do zwiększonego zużycia paliwa, a co za tym idzie – wyższych rachunków.

Problem osadów nie kończy się na stratach energetycznych. Osadzający się kamień zwęża światło rur i kanałów w wymiennikach, ograniczając przepływ wody. Pompa obiegowa musi włożyć więcej wysiłku, aby przepchnąć wodę przez system, co zwiększa jej zużycie prądu i skraca jej żywotność. W skrajnych przypadkach zwężenie może być tak duże, że powoduje przegrzewanie się kotła lub lokalne "gorące punkty", które mogą uszkodzić wrażliwe elementy, na przykład spalić wymiennik ciepła w kotle kondensacyjnym – a to już grube tysiące złotych kosztów naprawy.

Drugi, równie groźny przeciwnik, to korozja. Woda z kranu zawiera rozpuszczony tlen oraz inne agresywne chemicznie składniki. W kontakcie z metalowymi elementami instalacji (stal, miedź, aluminium) inicjowane są procesy elektrochemiczne, prowadzące do stopniowego niszczenia materiału. To właśnie korozja jest głównym powodem powstawania słynnego "szlamu" w instalacji – czarnego, magnetycznego mułu, składającego się głównie z tlenków żelaza.

Muł korozyjny to kolejny problem. Osadza się w najniższych punktach instalacji, zapycha filtry, zawory termostatyczne, a nawet uszkadza delikatne wnętrza nowoczesnych pomp o niskim poborze energii. Jego obecność świadczy o postępującej destrukcji rur i grzejników. Instalacja zapchana mułem nie tylko działa nieefektywnie, ale jest też znacznie bardziej podatna na awarie i wycieki.

Szczególnie wrażliwe na korozję są instalacje wykonane z różnych metali – na przykład połączenie stalowych grzejników z miedzianymi rurami. Powstaje wówczas ogniwo galwaniczne, w którym mniej szlachetny metal (zwykle stal) "poświęca się" szybciej, korodując intensywniej. Jest to zjawisko podobne do baterii, tylko w tym przypadku "produkowana energia" niszczy nasz system grzewczy.

W nowoczesnych instalacjach, gdzie często stosuje się kotły kondensacyjne z wymiennikami aluminiowymi lub ze stali nierdzewnej, a rury wykonane są z PEX czy miedzi, problem jakości wody staje się jeszcze bardziej krytyczny. Aluminium jest bardzo wrażliwe na pH wody – zbyt niskie lub zbyt wysokie może prowadzić do szybkiej korozji wżerowej. Producenci tych urządzeń kategorycznie wymagają stosowania wody o odpowiednich parametrach, pod rygorem utraty gwarancji. Ignorowanie tych zaleceń jest niczym gra w rosyjską ruletkę z kosztownym sprzętem.

Długoterminowo, niska jakość wody prowadzi do znacznie skróconej żywotności całej instalacji. Rury z czasem stają się cienkie od korozji, grzejniki zaczynają cieknąć, a kocioł, który mógłby służyć 20 lat, odmawia posłuszeństwa po dekadzie. Wymiana systemu to kolosalny wydatek, znacznie przewyższający koszt odpowiedniego przygotowania wody. Dlatego świadome podejście do tematu jakości wody w CO nie jest przesadą, a kluczowym elementem rozsądnej eksploatacji i oszczędności w przyszłości.

Z punktu widzenia użytkownika, problemy z jakością wody często objawiają się spadkiem temperatury grzejników (są chłodniejsze na dole), dziwnymi szumami czy bulgotaniem w systemie, częstym odpowietrzaniem czy nawet widocznym rdzawym zabarwieniem wody podczas odpowietrzania. To sygnały ostrzegawcze, których nie powinno się lekceważyć. "A, znowu trzeba odpowietrzyć" – to często preludium do poważniejszej awarii, wynikającej właśnie z postępującego pogarszania się stanu wewnętrznego instalacji przez złą jakość wody.

Nasi inżynierowie natrafiają na takie przypadki regularnie. Niedawno mieliśmy do czynienia z systemem ogrzewania podłogowego w dość nowym domu, zaledwie 7-letnim. Właściciel zgłosił problemy z niedogrzewaniem niektórych pętli. Po badaniu okazało się, że instalacja była napełniona zwykłą wodą z własnego ujęcia o dużej twardości. Osady wapienne i muł korozyjny z zapomnianego, starego bojlera (który był przez chwilę wpięty w układ przed montażem nowego) zapchały rozdzielacze i niemal całkowicie zablokowały przepływ w kilku obiegach. Koszt płukania chemicznego i wymiany niektórych elementów był znaczący. Płytki ceramiczne na podłodze musiały być zrywane, aby dostać się do rozdzielacza, który wymagał gruntownego czyszczenia – to było studium przypadku, jak lekceważenie jakości wody potrafi uderzyć po kieszeni i zamienić komfort w uciążliwy problem.

Zalety stosowania wody demineralizowanej w porównaniu do wody z kranu

Jeśli zwykła woda z kranu jest niechcianym gościem w systemie grzewczym, to woda demineralizowana jawi się jako idealny lokator – cichy, niewidoczny i przede wszystkim nieinwazyjny. Różnica między nimi jest fundamentalna, a jej zrozumienie to pierwszy krok do świadomej decyzji o przyszłości naszej instalacji. Woda demineralizowana to woda poddana procesom, które usuwają z niej praktycznie wszystkie rozpuszczone sole mineralne, w tym jony wapnia, magnezu, sodu, chlorków, siarczanów itp.

Pierwsza i najbardziej oczywista zaleta to całkowite wyeliminowanie ryzyka tworzenia się kamienia kotłowego. Skoro w wodzie nie ma jonów wapnia i magnezu, po prostu nie mają one czego się wytrącić na gorących powierzchniach. Kocioł, wymienniki ciepła, rury – pozostają czyste, gładkie i niezmienione przez lata eksploatacji. To tak, jakby system nigdy nie musiał zmagać się z "zatwardzeniem", zachowując drożność i pierwotne parametry wymiany ciepła.

Co to oznacza w praktyce? Przede wszystkim stałą, wysoką efektywność energetyczną przez cały okres użytkowania. Brak izolującej warstwy kamienia na wymienniku kotła oznacza, że ciepło produkowane przez palnik jest w całości przekazywane do wody. Nie ma strat. W rezultacie kocioł potrzebuje mniej paliwa, aby ogrzać wodę do zadanej temperatury. Oszczędności na gazie, oleju czy energii elektrycznej (w przypadku pomp ciepła) mogą sięgnąć nawet kilkunastu procent, co w skali roku przekłada się na zauważalne kwoty w domowym budżecie.

Drugim kluczowym aspektem jest drastyczne ograniczenie korozji. Czysta woda, pozbawiona większości jonów, ma znacznie niższą przewodność elektryczną. To właśnie obecność jonów w wodzie tworzy środowisko sprzyjające procesom elektrochemicznej korozji. Woda demineralizowana jest znacznie mniej reaktywna chemicznie względem metali. Dzięki temu rury, grzejniki, kocioł – elementy systemu grzewczego – są chronione przed niszczącym działaniem rdzy i innych form korozji.

To nie tylko chroni przed wyciekami i przedwczesnym zużyciem komponentów, ale także zapobiega powstawaniu mułu korozyjnego. Brak szlamu w systemie to gwarancja swobodnego przepływu wody, cichej pracy pomp, drożnych zaworów i filtrów. System grzewczy działa wtedy, jakby był smarowany aksamitem, bez zgrzytów i blokad, które są tak typowe dla instalacji napełnionych twardą wodą.

Warto podkreślić, że choć woda demineralizowana minimalizuje ryzyko korozji inicjowanej przez sole, wciąż może dojść do korozji tlenowej, jeśli tlen dostanie się do układu (np. przez nieszczelności lub naczynie wzbiorcze otwarte na atmosferę). Dlatego nawet w przypadku użycia wody demineralizowanej, zaleca się stosowanie odpowiednich inhibitorów korozji. Te specjalistyczne preparaty tworzą na wewnętrznych powierzchniach rur i grzejników pasywną warstwę ochronną i "wyłapują" ewentualny tlen czy pozostałości agresywnych substancji, działając jak dodatkowy strażnik systemu. Stanowią synergiczny duet z czystą wodą.

Niższe koszty eksploatacji to kolejny, bardzo wymierny argument za wodą wolną od minerałów. Zapobieganie osadom i kamieniowi oraz minimalizacja korozji przekładają się bezpośrednio na rzadszą potrzebę interwencji serwisowych. Rzadziej potrzebujemy płukania systemu (które jest kosztowne i kłopotliwe), rzadziej dochodzi do awarii pomp czy wymienników spowodowanych zanieczyszczeniami. Oszczędzamy na częściach zamiennych i pracy serwisanta. W perspektywie 15-20 lat eksploatacji systemu, różnica w kosztach utrzymania w porównaniu do systemu napełnionego wodą z kranu może być liczona w tysiącach złotych.

Mniejsza liczba awarii to także większy spokój i pewność, że system grzewczy będzie działał niezawodnie, kiedy najbardziej go potrzebujemy – w środku zimy. Nie ma chyba nic gorszego niż awaria ogrzewania podczas mrozów, która wymaga gorączkowego szukania fachowca i oczekiwania na naprawę w zimnym domu. Użycie wody demineralizowanej znacząco redukuje to ryzyko.

Co więcej, czysty system, pozbawiony osadów i mułu, charakteryzuje się cichszą pracą. Bulgotanie, szumy przepływu wody, głośna praca pompy – te objawy często wskazują na problemy z jakością wody. System z czystą, demineralizowaną wodą i odpowiednim ciśnieniem powinien działać praktycznie bezgłośnie, dyskretnie dostarczając ciepło do naszych pomieszczeń. To może brzmieć jak drobiazg, ale komfort akustyczny w domu ma znaczenie.

Nie można zapomnieć o wpływie na żywotność drogich komponentów. Kotły kondensacyjne, pompy ciepła, nowoczesne wymienniki ciepła – to precyzyjne urządzenia z delikatnymi wewnętrznymi kanałami, które łatwo ulegają zapchaniu lub uszkodzeniu przez osady i muł. Stosowanie wody demineralizowanej zgodnie z zaleceniami producentów (co często jest warunkiem gwarancji) jest najprostszą i najskuteczniejszą metodą na maksymalne wydłużenie ich bezawaryjnej pracy, często z planowanych 15 lat do 20, a nawet 25 lat, zależnie od urządzenia i reszty instalacji.

Historia, którą często opowiadają nasi technicy, dotyczy pomp obiegowych. Widzieli już dziesiątki, jeśli nie setki, zatarte, zablokowane i uszkodzone pompy, których jedyną "winą" było to, że pracowały w środowisku pełnym szlamu i drobnych, ostrych cząstek z korozji. Ich wirniki były zniszczone, a silniki przegrzane. W systemach z czystą wodą, te same modele pomp pracują lata bez problemów, niejednokrotnie przekraczając nominalny czas życia podany przez producenta. To jest konkretny, namacalny dowód na to, że jakość wody wykorzystywanej do napełniania systemu ma bezpośredni wpływ na działanie i trwałość poszczególnych elementów.

Jak napełnić instalację CO odpowiednią wodą?

Decyzja zapadła – chcemy napełnić lub wymienić wodę w naszej instalacji CO na taką, która posłuży systemowi, a nie będzie go niszczyć. Jak się do tego zabrać w praktyce? Nie wystarczy wziąć kocioł pod pachę i pobiec do sklepu z kanistrem. To proces wymagający pewnej wiedzy i, co ważne, prawidłowej kolejności działań. Napełnianie systemu wodą wolną od minerałów dotyczy praktycznie każdej instalacji, niezależnie czy są to tradycyjne grzejniki stalowe, aluminiowe, czy też popularne ogrzewanie podłogowe, pompy ciepła czy systemy z kolektorami słonecznymi.

Pierwszym, często pomijanym krokiem, szczególnie w istniejących systemach, jest płukanie. Jeżeli nasza instalacja pracowała wcześniej na wodzie z kranu, niemal na pewno zgromadziły się w niej osady i muł. Wprowadzenie czystej wody do brudnego systemu mija się z celem – czysta woda szybko zanieczyści się resztkami, które pozostały w rurach i grzejnikach. Płukanie mechaniczne, a w przypadku silnego zanieczyszczenia płukanie chemiczne z użyciem specjalistycznych preparatów czyszczących, jest niezbędne, aby usunąć stary kamień, rdzę i szlam. Bez tego, nawet najlepsza woda nie spełni swojej roli, a krążące w niej drobinki mogą uszkodzić czułe elementy kotła lub pompy. Po płukaniu, system musi być dokładnie przepłukany czystą wodą, aby usunąć pozostałości środków chemicznych.

Skąd wziąć odpowiednią wodę? Mamy kilka opcji. Najprostsza to zakup gotowej wody demineralizowanej lub destylowanej w dużych ilościach (zazwyczaj sprzedawana jest w 5-, 20- czy nawet 1000-litrowych pojemnikach typu Mauzer). Dla małych instalacji lub jednorazowego napełnienia, może to być wystarczające. Jednak dla większych systemów lub konieczności częstego uzupełniania, może okazać się to drogie. Cena za litr w kanistrze może wynosić od 0.50 zł do nawet kilku złotych, co przy pojemności instalacji rzędu 100-300 litrów sumuje się do znacznych kwot.

Alternatywą, znacznie bardziej ekonomiczną przy większych potrzebach, jest produkcja wody demineralizowanej na miejscu. Służą do tego specjalne filtry przepływowe lub stacje demineralizujące. Najpopularniejsza metoda to demineralizacja jonowymienna, często w połączeniu z filtracją mechaniczną lub wstępną filtracją na węglu aktywnym. Urządzenia te podłącza się do sieci wodociągowej. Przepuszczając wodę przez specjalne złoże (żywice jonowymienne), "wymieniają" one szkodliwe jony minerałów na neutralne jony H⁺ i OH⁻, które tworzą czystą wodę (H₂O). W zależności od wielkości filtra i twardości wody z kranu, wydajność może wynosić od kilkudziesięciu do kilkuset litrów na godzinę. Koszt takiego filtra jednorazowego (do konkretnej ilości litrów) lub stacji z wymiennymi wkładami/żywą jest inwestycją, która zwraca się, jeśli potrzebujemy większej ilości wody lub planujemy w przyszłości modernizacje/serwis wymagający spuszczenia i ponownego napełnienia wody.

Przed napełnianiem, kluczowe jest upewnienie się, że cały system jest szczelny. Jakiekolwiek wycieki nie tylko powodują straty ciśnienia, ale także wymuszają częste uzupełnianie wody, a każde uzupełnienie to ryzyko wprowadzenia zanieczyszczeń (nawet jeśli używamy demineralizowanej wody, źródło jej uzupełnienia może nie być idealne) oraz potencjalnie tlenu.

Sam proces napełniania powinien przebiegać powoli. Systemy grzewcze są zaprojektowane do pracy z wodą, ale nie z powietrzem. Powietrze uwięzione w instalacji może powodować zjawiska kawitacji (szum, niszczenie pompy), blokady przepływu w grzejnikach (chłodniejsze obszary), a także, co gorsza, dostarcza tlenu sprzyjającego korozji. Napełniając powoli od najniższego punktu, wypychamy powietrze w kierunku najwyższych punktów, gdzie znajdują się odpowietrzniki.

Po wstępnym napełnieniu do nominalnego ciśnienia (np. 1.5-2.0 bar dla standardowej instalacji grzejnikowej w domu jednorodzinnym), należy odpowietrzyć wszystkie grzejniki i inne punkty z odpowietrznikami. Proces ten często trzeba powtórzyć po kilku godzinach lub dniach pracy systemu, ponieważ uwięzione pęcherzyki powietrza mogą się przemieszczać lub wytrącać z wody w miarę wzrostu temperatury. Typowe odpowietrzniki w grzejnikach otwiera się delikatnie, wypuszczając powietrze (i niewielką ilość wody) aż do pojawienia się ciągłego strumienia wody. Automatyczne odpowietrzniki, często montowane przy kotle czy na rozdzielaczach, pracują samoczynnie.

Jak już wcześniej wspomniano, napełnienie systemu samą wodą demineralizowaną to ważny, ale nie jedyny krok w dbaniu o medium grzewcze. Zdecydowanie zaleca się dodanie odpowiednich inhibitorów korozji. Preparaty te są dostępne w specjalistycznych sklepach hydraulicznych i producenci instalacji grzewczych często wskazują konkretne, rekomendowane produkty lub ich typy. Ilość dodawanego inhibitora jest kluczowa – zazwyczaj podana jest na opakowaniu w przeliczeniu na litry pojemności instalacji (np. 1 litr preparatu na 100 litrów wody w systemie). Inhibitory należy wprowadzić do instalacji po jej napełnieniu wodą demineralizowaną i odpowietrzeniu. Niektóre preparaty mają też właściwości pasywujące, czyli pomagają tworzyć ochronną warstwę na powierzchni metalu.

Kontrola jakości wody w instalacji to proces ciągły. Po napełnieniu systemu i dodaniu inhibitorów, warto wykonać pierwsze pomiary parametrów wody (np. pH i przewodność) po kilku dniach lub tygodniach pracy, gdy inhibitor równomiernie rozprowadzi się po systemie. Następnie, regularnie (np. raz do roku lub co dwa lata, zależnie od zaleceń producenta kotła i stosowanych preparatów) powinno się pobierać próbkę wody i badać jej kluczowe parametry, a także poziom stężenia inhibitorów. Niskie stężenie inhibitora lub nagły wzrost przewodności mogą świadczyć o problemie (np. wycieku i konieczności częstego uzupełniania wody z kranu lub dostawaniu się tlenu).

Do badania parametrów wody w systemie CO używa się prostych narzędzi: kroplowych testerów twardości (choć w przypadku wody demineralizowanej wynik powinien być zerowy), paskowych testerów wieloparametrowych (mierzących pH, twardość, często alkaliczność), a przede wszystkim elektronicznych mierników przewodności (konduktometrów) i pH-metrów. W przypadku wody demineralizowanej, najbardziej miarodajnym parametrem jest przewodność – im niższa, tym mniej jonów i zanieczyszczeń w wodzie. Dobrze przygotowana woda z inhibitorem powinna charakteryzować się niską przewodnością, ale w pewnym, określonym przez producenta inhibitora, zakresie, który świadczy o prawidłowym stężeniu dodatku. Typicalna wartość przewodności dla czystej wody demineralizowanej to poniżej 10 µS/cm, natomiast z odpowiednią ilością inhibitora może wzrosnąć do 100-500 µS/cm – precyzyjna wartość zależy od chemii dodanego preparatu.

W przypadku systemów ogrzewania podłogowego, gdzie objętość wody jest często większa niż w tradycyjnych instalacjach grzejnikowych, a rury są najczęściej plastikowe (PEX/PERT) z barierą antydyfuzyjną tlenu, jakość wody jest równie ważna. Co prawda nie grozi im kamień od wewnętrznej strony rur (bo rura jest plastikowa), ale metalowe elementy (kocioł, pompa, rozdzielacz) są narażone na korozję. Dodatkowo, plastikowe rury, nawet z barierą, mogą w minimalnym stopniu przepuszczać tlen, dlatego użycie inhibitora jest tu kluczowe, aby zneutralizować ten efekt. Systemy z pompami ciepła często mają bardzo konkretne wymagania co do jakości i parametrów wody, często zdefiniowane w instrukcji urządzenia, których należy bezwzględnie przestrzegać pod rygorem utraty gwarancji i uszkodzenia pompy.

Czasem zdarza się sytuacja, że po napełnieniu i odpowietrzeniu instalacja nadal pracuje głośno lub grzejniki nierówno grzeją. Może to oznaczać, że mimo starań, w układzie pozostało uwięzione powietrze (tzw. korki powietrzne), często w grzejnikach na wyższych piętrach lub w nietypowo poprowadzonych odcinkach rur. W takich przypadkach, kilkukrotne powtórzenie odpowietrzania, a czasem chwilowe zwiększenie mocy pompy (jeśli kocioł na to pozwala) może pomóc wypchnąć ostatnie pęcherze powietrza. Cierpliwość w procesie odpowietrzania jest kluczowa dla komfortu akustycznego i efektywności systemu.

Cały proces – od płukania, przez wybór metody pozyskiwania wody, po samo napełnianie, odpowietrzanie i dodawanie inhibitorów, a wreszcie regularną kontrolę – to działania, które świadomy właściciel domu powinien rozważyć. Nie są to czynności przesadnie skomplikowane, ale wymagają uwagi i odpowiednich materiałów. Można zlecić je specjaliście, co gwarantuje profesjonalne wykonanie, lub wykonać samodzielnie, dysponując odpowiednią wiedzą i narzędziami. Inwestycja w jakość wody i prawidłowe prawidłowe napełnianie to inwestycja w spokój, niższe rachunki i bezproblemową pracę ogrzewania na długie, długie lata.

W ostatecznym rozrachunku, troska o jakość wody w instalacji centralnego ogrzewania to element holistycznego podejścia do zarządzania domowym systemem energetycznym. To tak jak dbanie o olej silnikowy w samochodzie – można wlewać najtańszy i jeździć, aż coś się zepsuje, albo inwestować w produkt wysokiej jakości i regularne przeglądy, ciesząc się niezawodnością przez setki tysięcy kilometrów. W przypadku ogrzewania, stawka jest równie wysoka: nasz komfort, nasze rachunki i trwałość kosztownych urządzeń.

Porównanie kosztów eksploatacji systemów (hipotetyczny przykład)

Aby lepiej zilustrować wpływ jakości wody, przedstawiamy przykładowe, hipotetyczne porównanie kosztów w typowym domu jednorodzinnym o powierzchni 150m², ogrzewanym gazem, w okresie 15 lat.

• Scenariusz A: Instalacja napełniona wodą z kranu (twardość ~18°dH), bez inhibitorów.
• Scenariusz B: Instalacja napełniona wodą demineralizowaną + odpowiedni inhibitor.