Jak podłączyć piec na ekogroszek do starej instalacji

Stare instalacje centralnego ogrzewania skrojone pod żeliwne grzejniki i stalowe rury wydają się niemal niezniszczalne, lecz wraz z postępem technologicznym pojawiają się nowe źródła ciepła, takie jak piec na ekogroszek. Podłączenie go do wysłużonego układu wymaga nie tylko wymiany samego urządzenia, lecz także precyzyjnego zaprojektowania połączeń, zabezpieczeń i ewentualnej modernizacji obiegu w celu zapewnienia stabilnego i bezpiecznego działania. Kluczowe kroki obejmują właściwe dopasowanie mocy, zachowanie odpowiednich parametrów pracy magistrali oraz montaż dodatkowych elementów, takich jak bufor ciepła, zawory mieszające czy układy zabezpieczające przed cofaniem się gazów i przegrzaniem. To nie tylko „zamiana pieców”, to inżynieryjne wyzwanie, które może przekształcić domowy system ciepła w bardziej efektywny i ekologiczny układ, jeśli podejdzie się do niego z planem, dokumentacją i wsparciem doświadczonego specjalisty.

• Czyszczenie i płukanie starej instalacji przed podłączeniem nowego kotła
• Podłączenia hydrauliczne i niezbędne elementy zabezpieczające
• Wymagania dotyczące przewodu kominowego dla pieca na ekogroszek
• Zastosowanie bufora ciepła i sterowania – optymalizacja pracy w starej instalacji

Patrząc na różne scenariusze modernizacji ogrzewania, często napotykamy na opowieści o tym, jak nowa technologia styka się ze starymi realiami. Zebrane dane i doświadczenia wielu użytkowników pokazują, że połączenie nowego kotła, nawet o tak specyficznych wymaganiach jak piec na ekogroszek, z instalacją sprzed kilku dekad jest procesem o zmiennym stopniu skomplikowania i kosztów. Porównując charakterystyki starej instalacji (duża pojemność, wolne nagrzewanie/stygnięcie) z wymogami nowoczesnych kotłów (często mniejsza pojemność wymiennika, szybsza reakcja), widzimy wyraźne różnice, które trzeba zaadresować. Na przykład, podczas gdy stary system był tolerancyjny na zanieczyszczenia i nierówną pracę pieca, nowy kocioł jest znacznie wrażliwszy.

Jak widać w zestawieniu, decydując się na zachowanie starej instalacji i podłączenie do niej nowoczesnego pieca na ekogroszek, wybieramy ścieżkę kompromisu. Chociaż koszt samego podłączenia może być początkowo niższy niż kompletna wymiana, należy bezwzględnie uwzględnić wydatki i nakład pracy związane z przystosowaniem systemu do nowych warunków. Pominięcie kluczowych kroków, takich jak gruntowne czyszczenie czy instalacja niezbędnych elementów zabezpieczających, to proszenie się o kłopoty i potencjalnie bardzo drogie awarie nowego kotła. To trochę jakby próbować włożyć nowoczesny silnik turbodoładowany do karoserii starego Malucha – technicznie wykonalne, ale wymaga wymiany większości podzespołów, żeby całość sprawnie i bezpiecznie działała. Prawdziwa optymalizacja pracy nowego kotła w starym środowisku zależy od uwzględnienia specyficznych wymagań paliwa, kotła i archaicznej natury istniejącego systemu grzewczego.

Czyszczenie i płukanie starej instalacji przed podłączeniem nowego kotła

Zaniedbana stara instalacja centralnego ogrzewania to, mówiąc kolokwialnie, istna zupa brunatna. Przez lata pracy w otwartym często układzie (co oznacza stały dopływ tlenu), w obecności różnych materiałów (stal, żeliwo, mosiądz), narastają osady kamienia, rdzy, szlamu, a nawet biologicznych zanieczyszczeń. To nie jest tylko kwestia estetyki; te nagromadzenia drastycznie zmniejszają przepustowość rur i grzejników, działają jak izolator utrudniający wymianę ciepła i stanowią prawdziwe zagrożenie dla każdego nowoczesnego kotła, a zwłaszcza tego na ekogroszek.

Zobacz także: Instalacje wod-kan cennik 2025 - ceny mb i m²

Piec na ekogroszek, choć jest "mocną" maszyną w porównaniu do delikatniejszych kotłów gazowych czy olejowych, posiada stosunkowo niewielkie kanaliki wodne w wymienniku ciepła, w których przepływa woda ogrzewająca system. Te kanaliki są znacznie węższe niż w starych kotłach węglowych. Szlam i kamień ze starej instalacji mogą je po prostu zatkać, prowadząc do przegrzewania się wymiennika w tym miejscu, a w skrajnych przypadkach nawet do jego pęknięcia. Wyobraź sobie autostradę zwężającą się do wiejskiej drogi gruntowej – ruch po prostu staje. Tak samo dzieje się z przepływem ciepła w zakamienionym wymienniku.

Czyszczenie starej instalacji przed podłączeniem nowego kotła na ekogroszek to nie opcja, to obowiązek. Proces ten zwykle obejmuje kilka etapów, często z użyciem specjalistycznej pompy czyszczącej. Pierwszy krok to spuszczenie starej wody, która sama w sobie może być już mętna i pełna osadów.

Następnie do systemu wprowadza się chemiczne środki czyszczące. Na rynku dostępne są różne preparaty, dedykowane do usuwania kamienia (osadów wapiennych) i szlamu/rdzy (osadów żelazowych). Ważne jest, aby dobrać środek odpowiedni do materiału instalacji i rodzaju zanieczyszczeń. Środki te krążą w systemie przez określony czas, często pod wpływem lekkiego podgrzewania, aby zwiększyć ich skuteczność.

Zobacz także: Instalacje Zewnętrzne: Pozwolenie czy Zgłoszenie?

Po fazie chemicznej następuje intensywne płukanie czystą wodą. Woda wpuszczana jest pod ciśnieniem i dynamicznie przepychana przez system, aby usunąć rozpuszczone i luźne zanieczyszczenia. Nowoczesne pompy do płukania impulsowego generują przepływ zwrotny i uderzenia pulsacyjne, które pomagają oderwać osady od ścianek rur i grzejników. To jest moment, kiedy hydraulikowi (lub tobie, jeśli robisz to sam) może opadnąć szczęka na widok koloru i konsystencji tego, co wypływa z systemu – czasem wygląda to jak gęste, ciemne błoto.

Proces płukania powtarza się wielokrotnie, aż woda wylotowa będzie krystalicznie czysta. To kluczowy wskaźnik skuteczności. Nie ma co oszczędzać na wodzie na tym etapie; liczy się wypłukanie wszystkiego. Po zakończeniu płukania system powinien zostać zneutralizowany, jeśli użyto agresywnych chemikaliów (sprawdza się pH wody), a następnie napełniony wodą i najlepiej uzdatniony odpowiednim inhibitorem korozji.

Inhibitor korozji tworzy na wewnętrznych ściankach rur i grzejników warstwę ochronną, która minimalizuje dalsze osadzanie się rdzy i spowalnia proces elektrochemicznej korozji, szczególnie ważny w przypadku mieszania materiałów (np. stali z mosiężnymi zaworami czy miedzianym wymiennikiem kotła). To dodatkowa warstwa ochrony, która może znacznie przedłużyć żywotność zarówno instalacji, jak i nowego kotła.

Koszty profesjonalnego czyszczenia instalacji metodą chemiczną i płukania dynamicznego mogą wahać się od 800 do 2500 PLN dla typowego domu jednorodzinnego, w zależności od wielkości systemu i stopnia zanieczyszczenia. Chemikalia kosztują od 200 do 500 PLN. Czasochłonność to często od kilku godzin do pełnego dnia pracy. Z drugiej strony, koszt naprawy wymiennika ciepła w piecu na ekogroszek może sięgać kilku tysięcy złotych, nie wspominając o kosztach energii w nieefektywnie działającym, zabrudzonym systemie. To jest inwestycja, która po prostu się zwraca.

Pomysł samodzielnego płukania ogrodozm pod ciśnieniem jest kuszący, ale zazwyczaj nieefektywny. Ciśnienie z sieci wodociągowej jest często za niskie, a przepływ zbyt spokojny, aby oderwać stare, przywarte osady. Potrzebne jest dynamiczne uderzenie, które zapewnia specjalistyczna pompa. Dlatego to jest jeden z tych etapów, na którym warto rozważyć zatrudnienie doświadczonego fachowca.

Ignorowanie tego etapu to jak budowanie domu na grzęzawisku – prędzej czy później pojawią się problemy. Brud w starym systemie po podłączeniu pieca na ekogroszek do starej instalacji nie zniknie sam; trafi prosto do serca nowego urządzenia. Dokładne czyszczenie i płukanie instalacji to fundament sukcesu.

Podłączenia hydrauliczne i niezbędne elementy zabezpieczające

Po etapie walki z brudem, przechodzimy do meritum – fizycznego połączenia nowego serca (kotła) ze starym układem krwionośnym (instalacją). Tutaj pojawiają się wyzwania związane z różnicami w materiałach, średnicach rur i specyfikach pracy nowoczesnego kotła na ekogroszek w zestawieniu ze starym, często grawitacyjnym systemem.

Pierwsza sprawa to dopasowanie średnic. Stare instalacje stalowe miewały rury o imponujących przekrojach, podczas gdy króćce przyłączeniowe nowego kotła są często mniejsze (np. DN25 lub DN32, czyli odpowiednio 1 cal lub 1 ¼ cala). Potrzebne będą solidne kształtki redukcyjne i złączki, które umożliwią płynne przejście ze starej rury (np. 1 ½ czy 2 cale) do nowej, mniejszej średnicy kotła. Wszystkie połączenia gwintowane na starej stali muszą być wykonane z najwyższą starannością, używając dobrych uszczelnień (pakuły z pastą lub taśmy teflonowej o odpowiedniej grubości), aby uniknąć przecieków w przyszłości. Starą stal rzadko da się idealnie uszczelnić za pierwszym razem po jej rozcięciu i przegwintowaniu.

Nowoczesne piece na ekogroszek pracują w systemach zamkniętych, w przeciwieństwie do wielu starych systemów otwartych z naczyniem wzbiorczym na strychu. Podłączenie do systemu zamkniętego wymaga zastosowania zamkniętego naczynia przeponowego (ekspansyjnego) w kotłowni, dobranego odpowiednio do pojemności całej instalacji i ciśnienia pracy. Naczynie otwarte na strychu należy zlikwidować, a odpowietrzenie zapewnić przez automatyczne odpowietrzniki.

Elementy zabezpieczające to absolutna konieczność i tutaj nie ma miejsca na kompromis. Kluczowe to:

1. Filtr przed kotłem:

2. Grupa bezpieczeństwa kotła:

3. Zawór mieszający lub zawór antykondensacyjny:

4. Pompa obiegowa:

Dodatkowe elementy zabezpieczające to np. zawory odcinające (kulowe) umożliwiające izolację poszczególnych fragmentów instalacji na czas serwisu czy awarii, co jest nieocenione w przypadku starych, potencjalnie kłopotliwych systemów. Montuje się je np. przed i za filtrem, pompą, zaworem mieszającym.

Podłączenie hydrauliczne samo w sobie, zakładając sprawną starą sieć, to praca na dzień lub dwa dla dwóch doświadczonych hydraulików, plus czas na płukanie. Koszt robocizny może wynieść od 1000 do 3000 PLN lub więcej, w zależności od regionu i zakresu prac. Koszt samych materiałów (kształtki, zawory, filtry, naczynie przeponowe, pompa, zawór mieszający) to od 1500 do 4000 PLN. Pamiętajmy, że brak któregoś z tych elementów to proszenie się o awarię kotła na ekogroszek, co w perspektywie jest znacznie droższe.

Warto zainwestować w dobrej jakości podzespoły; nie ma co szukać najtańszych zaworów czy filtrów, bo to one stanowią barierę ochronną dla drogiego kotła. To tak, jakby oszczędzać na hamulcach w samochodzie.

Całość powinna być wykonana zgodnie z zasadami sztuki hydraulicznej, z uwzględnieniem odpowiednich spadków (dla odpowietrzenia i odwodnienia, jeśli to możliwe) i solidnych połączeń. Odpowietrzniki automatyczne powinny znaleźć się we wszystkich najwyższych punktach instalacji, a spusty w najniższych. To wszystko składa się na bezpieczne podłączenie kotła na ekogroszek do istniejącej infrastruktury.

Wymagania dotyczące przewodu kominowego dla pieca na ekogroszek

Komin to dla kotła na paliwo stałe to, czym układ oddechowy dla człowieka – kluczowy dla poprawnego funkcjonowania i bezpieczeństwa. Piece na ekogroszek, choć uchodzą za paliwo relatywnie "czyste" wśród paliw stałych, wciąż generują spaliny, które mają swoje specyficzne właściwości i wymagania co do przewodu kominowego. Podłączenie nowego kotła do starego, często nieprzystosowanego do tego celu komina, jest ryzykownym posunięciem.

Spaliny z ekogroszku zawierają parę wodną oraz tlenki siarki i azotu. Gdy spaliny ochładzają się w kominie, para wodna może kondensować, łącząc się z tlenkami siarki i azotu, tworząc żrące kwasy (głównie kwas siarkowy). Stare kominy budowane z cegły i tradycyjnej zaprawy nie są odporne na długotrwałe działanie tych kwasów. Kwasy wżerają się w spoiny, kruszą cegłę, prowadząc do stopniowej destrukcji komina. Wizualnie może objawiać się to mokrymi plamami na ścianach wewnętrznych budynku, tynk może odpadać, pojawia się charakterystyczny, nieprzyjemny zapach. To nie tylko problem estetyczny; zniszczony komin może stracić szczelność, co stwarza ryzyko przenikania trujących spalin (w tym zabójczego tlenku węgla) do pomieszczeń mieszkalnych. To zagrożenie życia!

Kolejnym problemem jest osadzanie się sadzy. Chociaż ekogroszek spala się stosunkowo czysto w dobrze wyregulowanym kotle, pewne ilości sadzy i popiołu lotnego zawsze będą obecne w spalinach. W starym, niegładkim przewodzie kominowym sadza ta może się łatwiej osadzać, prowadząc do stopniowego zmniejszania przekroju komina i pogarszania ciągu kominowego. Przy niekorzystnych warunkach lub zaniedbaniu czyszczenia, może dojść do zapalenia sadzy w kominie – pożar sadzy osiąga bardzo wysokie temperatury i może doprowadzić do pęknięcia lub nawet zawalenia się komina.

Rozwiązaniem jest zastosowanie wkładu kominowego, który stanowi gładką, szczelną i kwasoodporną barierę wewnątrz istniejącego przewodu kominowego. Dla pieców na ekogroszek stosuje się wkłady ze stali nierdzewnej kwasoodpornej, najczęściej o gatunku 1.4404 (zwany popularnie 316L) lub 1.4571. Grubość ścianki takiego wkładu dla paliw stałych to zazwyczaj co najmniej 0.8 mm, a dla pewnych aplikacji (szczególnie w trudnych warunkach lub przy dużych kotłach) nawet 1 mm.

Dobór średnicy wkładu kominowego jest kluczowy. Nie może być on za mały, ponieważ pogorszy to ciąg i może prowadzić do poddymiania, niepełnego spalania i problemów z pracą kotła. Z drugiej strony, zbyt duży wkład spowoduje zbyt szybkie ochładzanie spalin i nadmierną kondensację. Średnica wkładu musi być dopasowana do mocy kotła i zaleceń producenta kotła, a także wysokości komina. Zazwyczaj producenci kotłów podają wymaganą minimalną średnicę komina dla danej mocy (np. kocioł 20 kW może wymagać komina o średnicy 150 mm lub 180 mm). Należy również sprawdzić minimalną wysokość komina wymaganą przez producenta kotła do uzyskania właściwego ciągu.

Przed instalacją wkładu, stary komin powinien zostać skontrolowany. Sprawdza się jego drożność, brak przewężeń (np. przez pozostałości zaprawy), czy jest odpowiednio prosty (w przypadku wkładów sztywnych). Czasem stare kominy wymagają mechanicznego udrożnienia lub poszerzenia – to usługa rozwiercania (frezowania) komina, która usuwa wewnętrzne narosty i wyrównuje przekrój. Jest to konieczne, jeśli istniejący przekrój jest za mały dla wymaganego wkładu.

Montaż wkładu polega zazwyczaj na spuszczaniu (lub wciąganiu) elastycznego wkładu ze stali nierdzewnej od góry do dołu komina lub montażu sekcji sztywnych od dołu. Na dole montuje się czopuch (przyłącze do kotła) oraz wyczystkę i odskraplacz (zbiera kondensat). Górna część komina uszczelniana jest odpowiednią płytą i daszkiem. Ważne jest, aby cały system był szczelny, a wyczystka i odskraplacz były dostępne w celu regularnego czyszczenia komina (przynajmniej 4 razy w roku dla paliw stałych, zgodnie z przepisami).

Koszt zakupu wkładu ze stali nierdzewnej to około 100-250 PLN za metr bieżący, w zależności od średnicy i grubości stali. Akcesoria (wyczystka, odskraplacz, czopuch, płyta) to dodatkowe 300-800 PLN. Koszt pracy kominiarza lub firmy specjalizującej się w systemach kominowych to 500-1500 PLN lub więcej, zwłaszcza jeśli potrzebne jest rozwiercanie komina (dodatkowe 100-250 PLN za metr). Całość modernizacji komina to wydatek rzędu 1500 - 5000 PLN i jest to koszt, którego nie wolno pomijać przy decyzji o instalacji pieca na ekogroszek, zwłaszcza przy podłączaniu pieca na ekogroszek do starej instalacji z istniejącym, nieprzystosowanym kominem. To kwestia bezpieczeństwa, a o bezpieczeństwie nie dyskutujemy – wymagania dotyczące przewodu kominowego dla pieca na ekogroszek są rygorystyczne i uzasadnione.

Zastosowanie bufora ciepła i sterowania – optymalizacja pracy w starej instalacji

Samo techniczne podłączenie kotła na ekogroszek do starej instalacji to jedno. Drugie to sprawienie, żeby całość działała nie tylko bezpiecznie, ale i efektywnie, komfortowo oraz w sposób, który nie zamorduje ani kotła, ani portfela użytkownika. Kluczem do osiągnięcia tych celów, szczególnie w połączeniu z dużą, wolno reagującą starą instalacją, jest zastosowanie bufora ciepła i sterowania. To inwestycja, która może diametralnie zmienić doświadczenie z ogrzewaniem ekogroszkiem i zdecydowanie przedłużyć żywotność samego kotła.

Co to jest bufor ciepła? To po prostu duży, dobrze izolowany zbiornik na wodę grzewczą. Działa jak akumulator – kocioł produkuje ciepło, a zamiast oddawać je od razu bezpośrednio do instalacji grzewczej domu (która może akurat nie potrzebować go aż tyle), "ładuje" nim bufor. Ciepło zgromadzone w buforze jest następnie pobierane i rozprowadzane do grzejników w domu w miarę aktualnego zapotrzebowania.

Dlaczego jest to tak korzystne dla pieca na ekogroszek, zwłaszcza w starej instalacji? Piece na paliwo stałe, a ekogroszek w szczególności (bo to kocioł podajnikowy, często automatyczny), najlepiej pracują, gdy palą w sposób ciągły, z optymalną mocą. Ciągłe rozpalanie, wygaszanie i praca na zbyt niskiej mocy (gdy dom nie potrzebuje dużo ciepła) są skrajnie nieefektywne. Prowadzą do niedopalania paliwa (czyli wyższych rachunków), większej emisji zanieczyszczeń, szybszego brudzenia się wymiennika i komina (więcej sadzy, konieczność częstszego czyszczenia) oraz przyspieszonego zużycia podzespołów kotła (dmuchawa, podajnik, zapalarka). Taki tryb pracy to dla kotła prawdziwa orka na ugorze.

Stara instalacja stalowa z żeliwnymi grzejnikami ma ogromną bezwładność cieplną. Długo się nagrzewa, długo stygnie. Gdy podłączymy nowoczesny, szybciej reagujący kocioł bezpośrednio do takiej instalacji, system staje się nerwowy. Kocioł osiąga zadaną temperaturę szybko, po czym się wyłącza (lub przechodzi w minimalny tryb podtrzymania). Po chwili temperatura w rurach spada (bo instalacja nie zdążyła się nagrzać/zabrać ciepła), kocioł znowu się uruchamia. Powstaje cykl krótkich włączeń i wyłączeń (tzw. taktowanie), skrajnie niekorzystny dla kotła i paliwożerny.

Bufor ciepła rozwiązuje ten problem. Kocioł może pracować długo i spokojnie, na swojej optymalnej mocy (np. 70-100%), oddając ciepło do bufora. Gdy bufor zostanie "naładowany", kocioł się wygasi, a instalacja domu będzie pobierać ciepło ze zmagazynowanej wody w buforze. Gdy temperatura w buforze spadnie do określonego poziomu, kocioł ponownie się uruchomi, aby "naładować" bufor. Dzięki temu kocioł pracuje znacznie rzadziej, ale w dłuższych cyklach i optymalnym zakresie mocy. Przekłada się to na niższe zużycie paliwa (oszczędność nawet 20-30%), mniejsze zabrudzenie kotła i komina, a co za tym idzie – mniejsza częstotliwość czyszczenia i dłuższa żywotność urządzenia.

W przypadku starych instalacji bufor pomaga też w utrzymaniu stabilnej temperatury w domu. Wolno reagująca instalacja z buforem staje się bardziej przewidywalna. Ciepło pobierane z bufora jest bardziej stabilne niż w przypadku bezpośredniego grzania z pieca podlegającego taktowania. Możliwe jest również łatwiejsze zastosowanie niższego parametru zasilania grzejników w cieplejsze dni (co jest możliwe przy odpowiednim sterowaniu i zaworze mieszającym), a gdy jest zimno, bufor pozwala na szybkie dostarczenie większej ilości ciepła do systemu. Pamiętajmy też, że bufor, jeśli jest prawidłowo podłączony z odpowiednią grupą pompową z zaworem mieszającym, dodatkowo chroni kocioł przed niską temperatura powrotu wody z instalacji – woda powracająca z zimnych grzejników miesza się z gorącą wodą z bufora przed wejściem do kotła, zapobiegając kondensacji.

Dobór wielkości bufora zależy od mocy kotła, powierzchni ogrzewanej, izolacji budynku oraz tego, jak długo chcemy, aby dom był ogrzewany samym buforem (np. przez noc, czy w czasie dnia, gdy nikt nie dorzuca ekogroszku, jeśli kocioł wymaga manualnego załadunku). Przyjmuje się, że dla kotłów na ekogroszek sensowne rozmiary buforów zaczynają się od 500 litrów, a dla typowego domu jednorodzinnego o mocy kotła 15-25 kW, optymalny bufor może mieć od 800 do 1500 litrów. Im większy bufor, tym rzadziej pracuje kocioł, ale wymaga też więcej miejsca w kotłowni i jest droższy. Koszt bufora waha się od 1000 PLN za mniejsze, proste modele, do 3000-6000+ PLN za większe, dobrze izolowane zbiorniki, często z wężownicą do ciepłej wody użytkowej lub podłączenia paneli solarnych.

Zastosowanie bufora ciepła ręka w rękę idzie z rozbudowanym sterowanie. Nowoczesny sterownik kotła na ekogroszek potrafi zarządzać nie tylko pracą podajnika, dmuchawy czy pompą obiegową kotła, ale także pompą ładującą bufor oraz pompą i zaworem mieszającym pracującymi na obieg grzewczy domu pobierający ciepło z bufora. Sterownik z czujnikiem pogodowym (automatycznie dostosowujący temperaturę wody w instalacji do warunków zewnętrznych – tzw. sterowanie pogodowe) i termostatami pokojowymi (lub systemem strefowym) pozwala na pełną optymalizacja pracy systemu. Kocioł dba o temperaturę bufora, a sterownik zawiaduje tym, jak ciepło z bufora jest dostarczane do grzejników w domu, zapewniając komfort i oszczędność.

W przypadku starych instalacji z żeliwnymi grzejnikami, optymalna temperatura zasilania to często 50-60°C. Nowoczesny sterownik i zawór mieszający pozwalają utrzymywać w buforze wysoką temperaturę (np. 70-80°C), a do grzejników wysyłać wodę o niższej, wymaganej temperaturze. Chroni to zarówno kocioł (wysoka temp. w buforze = wysoka temp. powrotu do kotła), jak i system (nieprzegrzewanie grzejników i komfort cieplny).

Instalacja bufora i rozbudowanego sterowania to dodatkowe koszty (sam bufor, pompy, zawory, czujniki, okablowanie, sterownik). Szacunkowo może to być od 3000 do 8000+ PLN. Jednak korzyści w postaci oszczędności na paliwie, mniejszej awaryjności kotła, większego komfortu i rzadszych prac serwisowych sprawiają, że jest to często opłacalna inwestycja długoterminowa, która pozwala czerpać pełnię korzyści z pieca na ekogroszek nawet w objęciach starej stalowej instalacji. Bez bufora i inteligentnego sterowania, podłączenie nowego kotła do starego systemu często pozostaje rozwiązaniem połowicznym, generującym problemy i niezadowolenie.

Mój sąsiad podłączył kiedyś piec na ekogroszek bez bufora do podobnej instalacji. Kocioł taktował jak szalony, zużycie paliwa było astronomiczne, a kominiarz stał się częstszym gościem niż listonosz z powodu brudnego komina. Po roku zdecydował się dołożyć bufor i od tego czasu narzeka tylko na... noszenie worków z ekogroszkiem, ale przynajmniej kocioł pracuje płynnie i rachunki za opał spadły zauważalnie. To realny przykład na to, jak kluczowe jest to rozwiązanie.